SVP 1 czyli biegamy 60 km :)

Była jazda bez trzymanki, pobudka o 5 i 6 rano, potem do pracy i wieczorem wyjazd na Litwę. Na miejsce dotarliśmy ok 4 rano, po drodze dowiadując się, że przed Augustowem autko Dewi zrobiło "buuu" i dalej nie pojechało

Pozostaliśmy więc sami na placu boju.  Wstało słoneczko, wraz z nim mgły i w takiej bajkowej scenerii ruszyliśmy wszyscy na miejsce startu. Zanim towarzystwo pozbierało się z drobnych śrubek była już godzina 7:30. Roman więc poszedł przespać się w samochodzie a my - na start. Dla Cheya imprezka: młode suczki, dwa dorastające samce (jedno chciał zgwałcić, drugie zabić ).Słowem- fajne jest!

W ostatnim dniu przed startem okazało się, że planowana wcześniej trasa, jedna pętla o długości 40 km uległa skróceniu ze względu na rozpoczęty remont nawierzchni (miliony małych, okrągłych kamyczków na drodze).

Czyli czekał nas biegowy standard: 4 kółka po 10 km:(

Sędzia, Oskar Dóra wypuszczał zawodników co 5 minut. My ruszyliśmy z numerem 5. Chey wystrzelił jak z procy, leciał z prędkością 25 km/h i po chwili dogonił 2 wcześniej startujące psy. Nie było szans aby go spowolnić a nie chciałam specjalnie ściągać. Dogonił Harmonię, potem Maję i stwierdził, że to towarzystwo mu odpowiada i dalej leciał nie będzie Chłopak z Mają jechał z fajną prędkością, miedzy 14-16 km/h więc nie było co się napinać. Harmonia została nieco z tyłu  a nasza czwórka dziarsko pedałowała  środkiem prześlicznych lasów.

Trasa miała być pozaznaczana  wstążkami i była, tyle że pierwotnie białymi a później żółtymi i czerwonymi. O tym nie wiedzieliśmy, poza tym białe pozostały, radośnie powiewając na wietrze. Biały kolor, jak wiadomo lepiej jest widoczny niż żółty czy czerwony, nie dziwi więc, że kierując się białymi wstążkami szybko zgubiliśmy trasę. Zaczęliśmy przystawać na rozdrożach, próbując dodzwonić się do Daivy i wykombinować czy biała wstążka na słupku po prawej stronie przed zakrętem oznacza że: mamy skręcić w prawo, jesteśmy na dobrej drodze czy skręcić w lewo szukając następnego znaku.  W międzyczasie dobił do nas kolejny Litwin z Brukne- no to była nas, "zagubionych”  cała szóstka. Później okazało się, że pomyloną trasą, już na początku pojechała Deima z Kiri, a reszta kierowała się za nią :)

Błądziliśmy więc, cały czas trzymając niezłe tempo, psy w formie a my  nie wiemy gdzie jesteśmy. W końcu podjechała samochodem Giedre, znalazła nas i nakierowała na właściwa drogę. Dojechaliśmy na punkt kontrolny. Niestety, mimo bardzo dobrego czasu nasze „kółko” miało długość 20 km. Oskar jednak  nie uwzględnił podwójnego dystansu.  Pokazywaliśmy liczniki rowerowe, dystanse się zgadzały ale nie! „Kółko” to „kółko”.... mamy zrobić jeszcze 3 czyli 30 km. Wkurzyłam się, stwierdziłam, że to nie w porządku, pożegnałam i wróciłam do samochodu. Stwierdziliśmy, że pójdziemy na spacer i wrócimy. Zła byłam bo niewyspanie, zarwana noc i 500 km mieliśmy po to aby zrobić Cheyowi przebieżkę treningową. Wróciliśmy na chwilę na start aby zapłacić za bieg, tu rozpoczęła się druga część dyskusji. W końcu, na stwierdzenie Oskara, że trasa jest wyraźnie oznakowana powiedziałam, ok, w takim razie zrobimy te 40 km od nowa ale sędzia jedzie z nami. Umowa zawarta. Pozostała dwójka „zagubionych” zgodziła się na pomysł więc pozostało nam poczekać jakieś 2 godziny aż  wszyscy zakończą bieg. W tym czasie Chey miał okazję poznać dwa łobuziaki- swoje dzieciaki :) Nie chciałam go puszczać do swawolnej zabawy bo ja wiedziałam, że czeka nas jeszcze 40 km, on nie ;P

Wreszcie ruszamy, Oskar przodem, my razem. Suki jakoś zdziwione, że znów, Chey zadowolony że suki przed nim Tempo fajne, 15-17 km/h, kłus... pogoda, mimo słońca, z ostrym wietrzykiem. Po drodze Chey zażyczył sobie kąpieli w rowie leśnym, czasu nie stracił bo  za chwilę dogalopował do kłusujących dziewczyn. Pierwsze koło – czas rewelacyjny.. tylko na naszych licznikach 10 km stuknęło 1 km przed metą !! Niemożliwe aby wszyscy hurtem mieli w jednakowy sposób źle ustawione liczniki ! Ale czekało nas jeszcze 30 km ( 33: ) ). Szkoda czasu na kolejne dyskusje, jedziemy dalej. Dojazd do mety, w tył zwrot i kolejna pętla. Psy  bez entuzjazmu.. bo jak to? Tam imprezka i pozostałe wilczaki a one musza odbiegać? Ustawiliśmy się z tyłu i jedziemy za Litwinami. Co chwila zerkam na licznik i widzę 10, 9, 8 km/h... niedobrze. Mamy zapas ale trzeba będzie nadrobić. Druga połowa trasy- wyprzedzamy naszą ekipę i wchodzimy na tempo 14 km/h. Dojeżdżamy na metę, Roman mi mówi, że teraz było strasznie długo, mam nie czekać na pozostałych tylko jechać.  No to ruszamy. I dramat! Chey odmawia współpracy. W grupie może biec ale sam. Mowy nie ma! Zaczął stosować swoje stare sztuczki: pokazywał, że MUSI odejść na bok na siku... ok, zatrzymywałam się a on w tym czasie próbował zrobić w tył zwrot. Po kilku próbach stwierdziłam, że dość tych oszustw. Nic mu się nie chce! Żadne siku! Lecimy!....

Jak już zrozumiał, że jedyny możliwy ruch jest do przodu  wszedł na swoje 15 km/h i poszło. Trzecie kółko mieliśmy w dobrym czasie. Ale nabite już ponad 30 km ! Patrzę na psa, jakieś zmęczenie? Zziajanie? Nic z tych rzeczy! Sunie równo nad ziemią, równym krokiem, nie zwalnia, czasem przyspieszamy...gorzej ze mną, podjazdy piaszczystą ścieżką, górki..

Dojeżdżamy ma metę, czas OK, więc gazu bo to już końcówka. Gdzieś na ¼ trasy mijamy wracającą naszą litewską czwórkę :)  Ciężki moment bo psy się mijają a wolałyby polecieć razem. Kolejny odcinek prób zawrócenia. Znowu numery z odejściem na bok. Przetrwaliśmy, znów dobre tempo. Po drodze mija nas samochód, Chey za odjeżdżającym autem wrzuca „piatkę” i ok. kilometra lecimy jak na samym początku: 25 km/h. Ostatnia górka, jadę na maksa ale ostatkiem sił. Wpadamy na metę, ja ze łzami  bólu  a Chey? Zadowolony że trafił na imprezkę Wody nie, zziajania nie.. gotowy do zabawy :) Maszyna, nie pies

Po kilku minutach dobiegła reszta. Koniec biegu! Ogłozenie wyników. Wygraliśmy, byliśmy najszybsi! Ale niestety radość popsuł wynik. Zabrakło nam do doskonałej 6 minut. Szkoda... może gdyby nie te ekstra 4 km bylibyśmy o czasie. Bo te 20 km wcześniej nie zrobiło nam różnicy.  Ale zaliczyliśmy. I jak ochłonęłam to pomyślałam, nieważne, że  nie mamy „doskonałej”. Za to zdaliśmy egzamin  faktycznie wytrzymałościowy. Bo 64 km to już coś. Oskar zażartował, że następnym razem dokręcimy „dychę” i zalicza nam SVP 2

Ja wiem jedno: dystans 70 km nie zrobi na wilczaku większego wrażenia. Nadal będzie miał zapas sił

Ale średnia 12 km/h zdecydowanie nie wystarcza. Biorąc pod uwagę przerwy na picie, wolniejsze podjazdy pod wzniesienia, średnia musi być w okolicach 14-15 km/h. Wtedy się robi czas na doskonałą: )

Za chwilę jedziemy w góry i wiem, że już nie oglądamy się na psa. Jeśli ktoś padnie na szlaku to my, Chey na pewno nie